Paramparçaydı içim,
Yerde oyuncakları darmadağın olmuş çocuklar gibi...
Dizlerimin üzerine çökmüş,
Kalbimin parçalarını toplayacak bir el arardım.
Yapayalnızdım, kalbim ağrırdı.
İlacını bekleyen bir hasta gibiydim.
İlaç verenim bile yoktu.
Renklere hasret kalmış resimler çizerdim,
Siyah ve beyazlarla.
Renkli kalemlerim olsun,
İçinden biri en sevdiğim renk olsun isterdim.
Yaprakları kurumuş papatyalarım vardı,
Hiçbir yağmur tanesinin selam etmediği,
Toprağının gözyaşlarımın tuzuyla kuruduğu.

Karanlıklara mesken tutmuş kalbim,
Bir seda ile ansızın hızla çarpmaya başladı.
O minik sımsıcak eller kalbime dokundu önce,
Isındı, sımsıcasıktı...
Topladı tüm darmadağın olmuş oyuncaklarımı,
Bir anne eli gibi.
Sonra ilacımı uzattı hadi al dedi.
Kalp ağrılarım geçti.
Yaz sıcağında çeşmeden soğuk su içer gibi,
Birleştirip yanyana uzattı ellerini bana.
Avuçlarının içi renkli kuru kalemlerle doluydu.
İçinden bir tanesini alı.p ayrı bir yere koydum.
Artık sevdiğim bir renk vardı,
Sabah ezanından sonra uyanan güneşin gökyüzünü kızarttığı gibi,
Koyu kırmızı...
Sabah uyandığımda,
Uzun parlak saçları gibi,
Yaprakları vardı artık papatyalarımın.
Altında da bir damla çiğ tanesi vardı,
Sabah ışığıyla parlayan.
İşte o sendin...

Cennetimsin, sıcaklığımsın,
Dudaklarımdaki hafif ıslaklıksın.
Bir ömür seninle aydınlansın gündüzüm gecem.
Kadınım seni seviyorum...